Ο ορισμός της έννοιας του δρόμου, για τη διέλευση του οποίου παρέχεται στα κράτη η δυνατότητα να επιβάλουν την πληρωμή διοδίων, είναι σαφής: “Διόδια και τέλη χρήσης επιβάλλονται μόνο στους χρήστες αυτοκινητοδρόμων ή άλλων οδών με περισσότερες από μία λωρίδες κυκλοφορίας ανά κατεύθυνση, όταν οι οδοί αυτές έχουν χαρακτηριστικά ανάλογα προς τα χαρακτηριστικά των αυτοκινητοδρόμων, καθώς και στους χρήστες γεφυρών, σηράγγων και ορεινών διαβάσεων”.
Ως αυτοκινητόδρομος ορίζεται “… κάθε οδός που διαθέτει για τις δύο κατευθύνσεις της κυκλοφορίας διακεκριμένα οδοστρώματα, τα οποία χωρίζονται μεταξύ τους είτε με διαχωριστική νησίδα, που δεν προορίζεται για την κυκλοφορία, είτε, κατ’ εξαίρεση, με άλλα μέσα”. Επίσης “δε διασταυρώνεται στο ίδιο επίπεδο με άλλη οδό, με σιδηροδρομική ή τροχιοδρομική γραμμή ή με λωρίδα για πεζούς” (αυτό που ονομάζουμε “κλειστός αυτοκινητόδρομος”).
Υπενθυμίζουμε ότι από τα 141 χιλιόμετρα που χωρίζουν την Κόρινθο από την Πάτρα…, τα περισσότερα διανύονται σε μία λωρίδα κυκλοφορίας (και… μισή βοηθητική), χωρίς την ύπαρξη νησίδας και χωρίς φωτισμό το βράδυ!
Το Ινστιτούτο Οδικής Ασφάλειας (ΙΟΑΣ) “Πάνος Μυλωνάς”, σε έρευνα που διενήργησε για τον οδικό άξονα Κορίνθου-Πατρών αποκαλύπτει πως «την περίοδο 2000-2004 ο θλιβερός απολογισμός στoν δρόμο αυτόν ήταν 266 νεκροί, 263 βαριά τραυματισμένοι και 763 ελαφρά”.
