Με το που το διαβάζω, "ωχ", τι φρούτο είναι τούτο, μάνα μου παραμάνα μου και άλλα πολλά πέρασαν απο το μυαλό μου. Λέωωω, για κάτσε, αδέλφια πατριώτες είμαστε, κάτι θέλει να πει η μικρά, μάλλον το λέει κι ωραία. Δεν τα πιάνω εγώ αυτά τα μπιλα μπελα μπλα, μήπως να το στρεσάρω να δω τι λένε και οι άλλοι? Κι αφού είχα πάρει την απόφαση να το κοτσάρω, είχε κι ένα σχόλιο από κάτω, λεώωω ας το διαβάσω, αν είμαι τυχερός θα σχολιάζει καμιά ειδικότητα, αν όχι, κανα τσινάρι παρατρεχάμενο...Διάνα αδερφάκι μου!
Τα χω με το σύμπαν, εν ελλείψη άλλου εγκληματούντος κι ένεκα που δεν έχει σταματήσει να μας τη φέρνει.
Ποτέ δε μου χε περάσει από το μυαλό ότι θα ταν έτσι νοηματοδοτημένη «η πατρίδα». Δεν αισθάνθηκα ποτέ την ανάγκη να έχω πατρίδα. Ως τώρα. Κι αυτά τα γράφω από υποχρέωση, γιατί είναι έτσι τα πράγματα που είμαι μακριά κι αυτό που γνώριζα γίνεται ξένο.
Λοιπόν, μέρες τώρα κάνουν τα πάντα σβούρες, αναίτιες σβούρες που ακολουθούνται από ένα μοιρολατρικό «όλα για καλό είναι». Μην φταίει λοιπόν το φεγγάρι κι η ξενική εξοχή;
Στα 24 μου, με το θράσος της γνωμης μου, θαρρώ πως όλα έρχονται απρόσμενα. Κι αυτεπάγγελτα.
