Γράφει η 'Αννα Μαρία
Αναθεματισμένη ασχήμια. Τολμάς και στέκεσαι, απέναντί μου, εσύ, φθηνή και πλαστική, γύφτικη καρέκλα. Είσαι και μπλε. Είσαι και άδεια. Σε βλέπω παντού. Κάθομαι πάνω σου και πίνω καφέ, χαλαρώνω με κώλο ημίγυμνο και μου αφήνεις τα σημάδια σου. Κι εσύ εκεί, κρύα και άφθαρτη. Κι όταν αποφασίζω τελικά να κάτσω στην ομορφιά και ζεστασιά της άλλης, της αντίζηλης από ξύλο τικ, με τιμωρείς με τη θέασή σου. Με τιμωρείς με το κενό του. Εκείνου.

