Αφυπνισμένος=?

Άνοιξη το λένε και φέρνει καλοκαίρι.

by xrisa-fi

 Άνοιξη φίλε μου. Η εποχή που εκατομμύρια μαμούνια διοργανώνουν την τελετή έναρξης της και που εγώ αποφάσισα μετά από τόσο καιρό να σας γράψω κοιτάζοντας την μέσα απ’ το κλειστό παράθυρο με ένα  φυσικό χυμό πορτοκάλι στο ποτήρι που κέρδισα από πίτσα και ένα παγάκι που σκοπός μου είναι τα το φάω και όχι να δροσίσει της βιταμίνες C . Ένα παράθυρο κλειστό και ένα παγάκι, για να μην μπουν τα μαμούνια, για να μην πονέσουν τα λαιμά μου. Αυτή είναι πάνω- κάτω η ζωή μας. Κλειστά παράθυρα, κακά  ζωύφια και μέτριες απολαύσεις. Αυτή είναι η ζωή που διαλέξαμε γιατί πιστέψαμε ότι δεν έχει άλλη.

Φυσάει κόντρα!

by xrisa-fi

Το μεγαλύτερο θέατρο σκιών ανεβαίνει και θα ανεβαίνει για πολλές ακόμα παραστάσεις στην Ελλάδα του 2011, στην Αθήνα του 1973. Ένα θέατρο σκιών που μπορεί και καμουφλάρει όλους εκείνους τους αριστερούς που υψώνουν τη σβάστικα, όλους εκείνους τους δεξιούς που οπλίζονται με σφυροδρέπανα, όλους τους  φιλελευθέρους που σβήνουν τη φλόγα απ’ τη δάδα για να μη δούμε τα δόντια του σοσιαλιστικού ήλιου που μαύρισε και δύει σήμερα, στο σκοτεινό του χθες. Ένα θέατρο σκιών, με θεατές που μοιάζουν με τα πρόβατα του Βεργή στο Κολωνάκι, που τα αμόλησε κάνοντας τα να αναζητούν χορτάρι στην άσφαλτο.

Γνωστοί - Άγνωστοι

by xrisa-fi

Η  πρώτη βροχή του χειμώνα σε βρίσκει  ακριβώς εκεί που σε άφησε η τελευταία βροχή της άνοιξης, με λάθος ρούχα, λάθος παπούτσια και φυσικά χωρίς ομπρέλα. Σε βρίσκει να τρέχεις να προλάβεις το λεωφορείο ενώ πέφτεις σε  όλες τις λακκούβες με νερό που θες να αποφύγεις, στραγγίζοντας τη φούστα σου και τινάζοντας τα σανδάλια σου και ενώ βρίζεις κοιτάς ψηλά και ενώ κλαις γελάς. Η πρώτη βροχή του χειμώνα που έρχεται, σε βρίσκει κάτω από ένα κιόσκι με την καρδία σου να φτερουγίζει σαν να τη βλέπεις για πρώτη φορά, σαν να την ερωτεύεσαι για πάντα. Η πρώτη βροχή του χειμώνα θυμίζει όλους τους ανθρώπους που ήρθαν και έφυγαν απ’ τη ζωή σου και κάνεις ποτέ δε θέλησε να ανοίξει την ομπρέλα.

Σφαιρ-άτοι!

by xrisa-fi
Να μαστέ λοιπόν, ανάμεσα σε φύλλα που δε μοιάζουν πια πράσινα και με το αεράκι να τα σκορπίζει στο  μπαλκόνι μας, ενώ δεν είμαστε έτοιμοι να δούμε τις φωτογραφίες που τραβήχτηκαν σε παραλίες με καυτή άμμο και σε ποτάμια με κρυστάλλινα νερά, ξέροντας ότι αυτά έγιναν χθες και το σήμερα δε μοιάζει το ίδιο ηλιοκαμένο. Έτσι λοιπόν, με τη διαστροφή του επαγγέλματος που πιέστηκα να αποκτήσω, επέστρεψα στην Αθήνα με το τελειωμένο σωληνάριο αντηλιακού, άμμο σε κάθε δυνατή κρυψώνα, κομμένα εισιτήρια από συναυλίες και τις σαπουνο- συζητήσεις της ξαπλώστρας να τις σκέπτομαι σοβαρά πάνω στον πάγκο της κουζίνας . Έτσι, άντρες και γυναίκες σε ξαπλώστρες κουβεντιάζουν για τις μεταξύ τους σχέσεις που τώρα γυρνάνε στο μυαλό μου από δω και από κει, κάνοντας ένα θρόισμα  που μου θυμίζει ότι το φθινόπωρο είναι πια κοντά.

ΣΕ ΕΙΔΑ στο Σύνταγμα.

by xrisa-fi

Υπάρχουν λέξεις που τις μαθαίνεις όταν είσαι μικρός και υπάρχουν λέξεις που τις μαθαίνεις όταν είσαι μεγάλος. Υπάρχουν λέξεις που τις λες στα ελληνικά και όταν πάρεις το αεροπλάνο για μέρη μακρινά τις λες στα αγγλικά. Υπάρχουν όμως και κάποιες άλλες, που ενώ googlαρεις στη μετάφραση δε σου ταιριάζουν να τις πεις, σα να αλλάζει το νόημα τους, σα να χάνουν το συναίσθημα τους. Έτσι λοιπόν, φιλότιμο, κουράγιο, αγανάκτηση, αγανακτισμένοι, αγανακτισμένοι στο Σύνταγμα.

Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει, βάζει σκάλα και κατεβαίνει

By Xrisa-fi

Η Ελλάδα είναι το κορίτσι της διπλανής πόρτας. Φορά τακούνια που δεν είναι στο νούμερο της και καπέλα που της χάρισαν ή καλύτερα της δάνεισαν χώρες που μπόρεσαν να ενηλικιωθούν δείχνοντας περισσότερο γυναίκες. Έτσι λοιπόν, σα φιλόδοξο κορίτσι που ονειρεύεται μια μέρα να πλασαριστεί στα σαλόνια των μεγάλων κυρίων, μηχανεύεται τρόπους να τρυπώσει σ’ αυτά, αναζητώντας πλούσιους γαμπρούς που θα της δανείσουν ανάσες αριστοκρατίας, υποθηκεύοντας της το δικαίωμα της στον αντίλογο μιας και αυτός που φέρνει στο σπίτι τα λεφτά κάνει το κουμάντο χτυπώντας το χέρι στο τραπέζι.

Όλης της γής οι κολασμένοι ..

by Xrysa-fi

Λίγες μέρες μετά το Πάσχα και για ακόμα μια χρονιά αναρωτιέσαι ποιος τοποθέτησε αυτή τη γιορτή «νηστείας» με αρνί, άφθονο κρασί και αφράτα τσουρέκια λίγο πριν το καλοκαίρι, αναρωτιέσαι πως γίνεται να έχεις πάει σε τόσες πορείες και όμως η «πορεία» του επιταφίου να φαίνεται πιο βάρβαρη απ’ όλες μιας και όλοι βάζουν τα καλά τους, ψεκάζουν τα μαλλιά τους και ξεχύνονται σ’ ένα σαφάρι κουτσομπολιού για το ποιος χώρισε, ποιος έκανε παιδιά, ποιος τα κονόμησε και τώρα σνομπάρει την παλιά του γειτονιά।

A life on Facebook!

Για ένα σου χαμόγελο ..

by Xrisa-fi

Πριν τα χρόνια περάσουν και σε κάνουν ένα σκεφτικό και γεμάτο νεύρα άνθρωπο αυτής της κοινωνίας, έζησες μια ηλικία που όπως λένε οι μοδάτοι μορφωμένοι, σημαδεύει τη ζωή σου για πάντα. Ήταν η ηλικία που το νερό ήταν πάντα ζεστό όταν ήθελες να κάνεις μπάνιο, το φαγητό άχνιζε πάνω στο τραπέζι ακριβώς την ώρα που πεινούσες και τα παπούτσια σου ήταν καινούργια χωρίς να έχεις δραχμή στον κουμπαρά σου. Πριν τα χρόνια περάσουν, εσύ ήσουν παιδί και αρνιόσουν ότι μια μέρα θα γίνεις αυτό που είσαι τώρα ..μεγάλος.

Τελεία.

by Xrysa-fi

« Φοβάσαι?»

« Δε ξέρω αν φοβάμαι ή αν ντρέπομαι πιο πολύ»

« Δε θέλω να ντρέπεσαι»

Προσπάθησε να σηκωθεί χωρίς να ζητήσει τη βοήθεια μου. Τον έβλεπα να κινείται αργά και όμως δε του άπλωσα το χέρι. Ήξερα ότι δεν το χρειάζεται και μόλις πριν είχε το θάρρος να μου παραδεχτεί ότι ντρέπεται. Βούλιαξα λοιπόν στην παλιά και λιωμένη πολυθρόνα που θυμόμουν από τότε που ήμουν παιδί και προσπάθησα να κοιτάξω αλλού, να μη νιώθει το βλέμμα μου πάνω του, να μη του δώσω και άλλο βάρος. Γύρισε  κρατώντας ένα βιβλίο. « Θες να σου διαβάσω μια ιστορία όπως τότε που καθόμασταν παρέα στην ίδια πολυθρόνα  γιατί ήσουν μικρότερη και λεπτότερη?» «Είσαι απόλυτα γελοίος» και τα δάκρυα τρέχουν.

Everyone is a critic!

By Xrusa-fi
                                                            

«Τι είναι αυτό?»

           «Μια αφίσα»

         «Τι χρώμα έχει?»

          «Λευκό και μαύρο»

          «Τι σου δηλώνει?»

          «Το αντιεξουσιαστικό κίνημα της σχολής»

          «Λάθος, λάθος και λάθος»

Αυτή είναι η πρώτη μου κουβέντα με τη συνάδελφο-καθηγήτρια μου, τη πρώτη μέρα στο πανεπιστήμιο πέφτοντας και στα τρία λάθη που κάνει κάθε νέος ενήλικας που αφήνει το σχολείο και τις αποβολές και μπαίνει στο αμφιθέατρο φυσώντας τον καπνό απ' το νόμιμο πια τσιγάρο, αποκαλώντας  το συνομιλητή του συνάδελφο, νιώθοντας  ότι το ποτάμι  που έπλεε τον οδήγησε πια στον ωκεανό που όσο επικίνδυνος είναι άλλο τόσο γοητευτικός φαντάζει.

Έτρωγα κι εγώ μαζί Πάγκαλε!

by Xrysa-fi

Ο πλανήτης μας, όσο αρσενικός και αν φαντάζει δεν είναι τίποτα άλλο από μια μεγάλη πόρνη. Μια πόρνη, που ο ανθρώπινος νταβατζής της εκμεταλλεύεται το σώμα της χωρίς να δίνει δεκάρα για τη ψυχή της, κονομώντας λεφτά που θα χρησιμοποιήσει για την αναζήτηση μιας άλλης με σώμα νεότερο και ανεξερεύνητο. Ένας ανθρώπινος νταβατζής λοιπόν και μια πόρνη Γη που νόμιζες  ότι ξόφλησε και στην τελευταία της πνοή σηκώνει το μαχαίρι και σε καρφώνει παίρνοντας σε μαζί της, στην κόλαση που εσύ έφτιαξες γι' αυτήν.

Πινόκιο εσύ Super Star

By Xrisa-fi

Όταν τα κορίτσια ήταν μικρά και πίστευαν στα παραμύθια, ήθελαν να γίνουν κάτι σαν τη Χιονάτη ή σαν τη Σταχτοπούτα, ανάλογα το χρώμα μαλλιών που είχαν και τον πρίγκιπα που φιλούσε καλύτερα. Απ’ την άλλη όταν τα αγόρια ήταν μικρά, ήθελαν να γίνουν δυνατοί όπως ο Batman ή αλήτες όπως ο Aladin. Κορίτσια και αγόρια, θα συμφωνήσουν ότι ο  Lion King είναι το παραμύθι που δεν έχει φύλο και χρόνια αργότερα θα ξαναδούν, στην προσπάθεια τους να νιώσουν ότι ο χρόνος μπορεί και σταματά. Και ενώ η Disney μας έδωσε εντελώς λάθος εικόνα για το πώς είναι η αγάπη μακριά απ’ τα παραμύθια και για το πώς είναι μια αγουροξυπνημένη μα πάντα τέλεια χτενισμένη πριγκίπισσα, τόσα χρόνια μετά αναρωτιέμαι γιατί κανένα παιδάκι  δεν ήθελε να είναι ο Πινόκιο, γιατί κάνεις δεν ήθελε να μοιάσει σ’ αυτήν τη ξύλινη μαριονέτα?

Που βρίσκεται η πατρίδα?

by Xrisa-fi

Όταν είσαι μικρός το πρώτο πράγμα που σου μαθαίνουν στο σχολείο, δεν είναι η Λόλα και το μήλο της, αλλά η πατρίδα που πρέπει να αγαπάς, η σημαία που πρέπει να τιμάς. Έτσι λοιπόν, ντυμένος τσολιαδάκι και με τη μαμά σου από κάτω περήφανη να τραβά φωτογραφίες, πέρασες πολλές εθνικές επετείους παρελαύνοντας με κύριο κίνητρο, τις ώρες μαθηματικών και αρχαίων που θυσίαζες σαν σωστό ελληνόπουλο για τη πατρίδα. Έπειτα μεγάλωσες, φόρεσες το χακί και στάλθηκες μακριά απ’ το ορθοπεδικό σου στρώμα να καθαρίζεις λεκάνες σε περίπτωση που εισβάλει ο εχθρός. Και ενώ όλα αυτά συμβαίνουν στη ζωή σου, εσύ παράλληλα αναζητάς το μέλλον σου στη χώρα που αγαπάς και αυτή σε αποφεύγει σαν κοπέλα που της τελείωσε η καψούρα και ρίχνει τα δίχτυα της άλλου, σα γυναίκα που όσο ερωτευμένη και αν δείχνει, ποτέ δε ξέρεις ποιο σήμερα θα σ’ έχει αφήσει στο χθες.

« Μόνο για εκείνον μη μου λες»

By Xrisa-fi

Είναι πρωί, κάνει κρύο και εσύ με γρήγορα βήματα τρυπώνεις στα Starbucks ξινίζοντας τη μούρη σου που για μια ακόμη φορά γίνεται ο κακός χαμός με αργοπορημένους στην ουρά να παίζουν νευρικά με τα κλειδιά τους, κοιτώντας κάθε μισό λεπτό το ρολόι τους και ρίχνοντας  ύπουλες ματιές στο διπλανό τους μη τυχόν και τους αρπάξει τη σειρά και χάσουν και άλλα πολύτιμα λεπτά. Περιμένεις λοιπόν στη σειρά σου χωρίς να ‘χεις ξυπνήσει καλά καλά ακόμα και με καμία διάθεση να πεις ακόμα και την παραγγελία σου. Έχεις αποφασίσει ότι  είναι η μέρα που θα αφήσεις  το marketing να σε παρασύρει και να επιλέξεις έναν απ’ τους τόσους διαθέσιμους καφέδες, που τόσο επιδέξια τοποθέτησαν μπροστά σου, κάνοντας τη ζωή σου λίγο πιο δύσκολη.

Φίλα με παντού

By Xrisa-fi

Δυο μέρες πριν οι ερωτευμένοι γιορτάσουν τον άγιο που κατασκευάστηκε αποκλειστικά γι’ αυτούς, σε κάποιο γραφείο και έπειτα σκορπίστηκε στα εργοστάσια όλου του κόσμου, η πόλη αυτή βάφτηκε στα κόκκινα, γέμισε καρδιές και αρκουδάκια που σου λένε σ’ αγαπώ, ανάμεσα στα λουλούδια καρφώθηκαν καρδιές και τα εσώρουχα έγιναν πιο γελοία από ποτέ. Ο έρωτας και το sex ξεχειλίζουν απ’ τις βιτρίνες στην πιο κιτς εκδοχή τους πιέζοντας μας να πιστέψουμε σ’ ένα αγγελάκι που τι καλά θα ήταν να αυτοκτονούσε με το βέλος του.

Μια πόλη λοιπόν που πιέζεται να ερωτευτεί χρόνια τώρα είναι η πόλη μας και που τίποτα δε θα άλλαζε και φέτος αν οι απανταχού gay της δεν έδιναν ραντεβού τη μέρα αυτή στο πιο κεντρικό σημείο της Αθήνας για να φιληθούν απενοχοποιώντας εικόνες και κανόνες. « Δε μας ενδιαφέρει να καθησυχάζετε τη συνείδηση σας λέγοντας ότι στο κρεβάτι μας μπορούμε να κάνουμε ο,τι θέλουμε, θέλουμε να μπορούμε να φιλιόμαστε όπως και εσείς παντού», είναι η δήλωση κάποιου που υπερασπίζεται το δικαίωμα του στο διαφορετικό στην Athens voice, το δικαίωμα του να ενταχθεί στη δικιά μας « φυσιολογική» κοινωνία.

Facebook does not exist any more

 Γράφει το xrisa-fi

Ξημερώνει. Ζεστός καφές, τσιγάρο, Youtube,  Αγγελάκας και τι άλλο?  « Όταν χαράζει». Κλικάρεις τη σελίδα. Δεν ανοίγει. Τι έγινε? Ανανεώνεις και ξαναπροσπαθείς. Τίποτα.  Προσπαθείς να ηρεμήσεις. Τίποτα δεν έχει κριθεί ακόμα. Google, search, Facebook. Τίποτα. Σαν όλο αυτό να το φαντάστηκες, σαν να μην υπήρξε ποτέ.

Έλληνα μην ξεχνάς.,υπήρξες και συ μετανάστης

                                         

By Xrisa-fi

Πέμπτη 27 Ιανουαρίου του 2011. Βρίσκομαι στη Σόλωνος μπροστά απ’ το παλιό κτήριο της Νομικής. Κόσμος πάει και έρχεται, στέκεται και μουρμουρίζει.  « Δε μας φτάνουν τα δικά μας, έχουμε και όλους τους αλήτες», « Να μπουν τα ματ», « Να τους δώσουμε αυτά που ζητάνε, άνθρωποι είναι και αυτοί».

Ο χρόνος παγώνει για μια στιγμή και εγώ σ’ ένα παγκάκι απέναντι αναρωτιέμαι πως φτάσαμε ως εδώ, πως έφτασαν ως εδώ.

Άσπρο και μαύρο δεν κάνει γκρι..

 By Xrisa-fi      

                                     

Η θεωρία του χάους, η θεωρία της σχετικότητας, η θεωρία του Maslow, οι θεωρίες της Ράνιας και όλες αυτές οι θεωρίες που γεννήθηκαν και πέθαναν στα γεμάτα αναστάτωση κοριτσίστικα τραπέζια,  στα «καταφύγια» αγοριών υπό τον ήχο κάποιου σκληρού τραγουδιού που τα βοηθά να σκέφτονται. Θεωρίες που ανατρέπονται μέσα σε μια γουλιά καφέ,  σ’ ένα κατάστρωμα  πλοίου ένα βράδυ που θυμίζει τόσο χειμώνα, στο πίσω κάθισμα ενός ταξί.